Deze keer ook weer alleen oppad geweest met mijn kleine tentje.
Voor foto's klik hier voor Mannheimerhütte
Rote Wand
Zimba joch
Ha, lekker weer een week wandelen in oostenrijk.
Mijn doel is drie of meer lange dagtochten te maken. Na een rustige autorit
van ongeveer 10 uur ben ik aangekomen in Nüziders op de camping in
het Vorarlgebergte. Tentje opgezet en na een rustpauze direct routes uitstippelen.
Mijn plan is op de eerste dag naar de Oberzalimhütte
te lopen. Ik start in het plaatsje Brand. Het eerste stuk had ik al van
de zomer gelopen met mijn gezin (unterzalimalp) langs een mooie waterval.
Het tweede gedeelte loop je in een rustig dal waar bijna geen auto's komen.
Gaandeweg
besluit ik om door te lopen naar de Mannheimerhütte. Via de leibersteig.
Ik moet weer even wennen aan een steile wand. Maar het is een mooie steig.
Bovenaan gekomen moet ik nog ploeteren tussen de rotsen door naar de Mannheimerhütte.
Ik kreeg wel een mooie uitzicht kado op de Brandnergletsjer en de Schesaplana
waar ik twee jaar geleden bovenop stond. Boven bij de hut heb je een mooi
uitzicht over de bergen. De Mannheimerhütte is de hoogste berghut
in het Vorarlgebergte. Na lekker geluierd te hebben heb ik de terugtocht
aanvaard. Na ongeveer negen uur kon ik met een voldaan gevoel en moe deze
wandeltocht afsluiten in Brand.
Gelijk de volgende dag was de bedoeling om naar de top van de Rotewand
te lopen. 'S Morgens vroeg opstaan rijden met de auto naar het plaatsje
Marul, in de bus stappen en dan op weg naar Laguzalp. Vandaar uit naar
de top van de Rotewand. In het begin is het een simpele steile wandeling
naar Oberlaguzalp. Vanuit hier begint de wandeling naar de top. Het is
een niet of nauwelijks gemarkeerde route, dit werd ook aangegeven. Ik
had wel door dat ik te veel hooi op mijn vork heb genomen. De loop uren
van de vorige dag zaten er nog in. Het 
eerste
deel van de tocht gaat steil omhoog in wand een van steengruis. Op weg
naar een smalle doorgang. Het werd een drama voor mij. via een klein pad
en een nauwe doorgang kom ik in een ander dal. Vandaar uit gaat het weer
over naar een wat bredere pad. Aan het eind van het pad gaat de route
over in een steile klimpartij, veel rotsen (NO graat) met hier en daar
een markering. Je moet wel je handen en voeten gebruiken, dus lekker weer
de beginselen van het rotsklimmen toepassen. Vlak voor het eind, voor
de laatste moeilijke passage, ben ik gestopt en ben met pijn in mijn hart
terug gegaan. De top was in zicht. Ik vond het niet verantwoord om door
te gaan, gezien het steile klim en daalwerk en de vermoeidheid van de
vorige dag. Later had ik wel door dat ik beter via Formarinsee en Sattels
der Rote Furka had kunnen lopen. Dan was het beginstuk minder vermoeiend
geweest, dus meer reserve gehad voor het eind. Op de terugweg hoorde ik
plotseling zeer dichtbij een bergmarmot fluiten. Gelijk neergeploft en
fototoestel in de aanslag gehouden en jawel hoor na vijf minuten kwam
hij weer te voorschijn op een afstand van ongeveer tien meter. Gelijk
een aantal foto, s genomen. De volgende dag heb ik mezelf een verplichte
rustdag opgelegd.
De
laatste tour is naar de Zimba joch. Rustig startend in het plaatsje Brand
in Brandnertal, loop ik richting Bludenz naar het begin van het Sarotlatall.
Via een mooie wandelpad door het dal (waar geen auto's kunnen komen) naar
de Sarotlahütte. Vanuit de Sarotlahütte op weg naar de Zimbajoch.
Het eerste stuk was niet zo spectaculair wel een mooi dalletje met leuke
uitzichten. Onderweg nog steile stukken gehad met kabel langs de rotsen
en ook een metalen trap. Boven op de Zimbajoch heb je prima uitzicht op
de Heinrich Hueter Hütte en ook op de bergen waar ik van de zomer
(2004) gelopen heb met mijn gezin. Zoals de GolmJoch en uitzicht op kirrlispitzen.
Daarna een rustige afdaling naar Brand.
En toch die ene top zit mij steeds dwars. Later toch
maar terug komen.
Wim de Lange
